1 . غيبت امام مهدى حديث ثقلين ، در حقيقت ، يكى از ادلّه امامت و غيبت امام مهدى عجل اللّه تعالى فرجه نيز هست . اين مدّعا با دو مقدّمه قابل اثبات است : مقدّمه اوّل . طبق اين حديث ، همان گونه كه متن قرآن تا قيامت باقى خواهد ماند ، يكى از امامان اهل بيت عليه السلام نيز تا قيامت ، حيات خواهد داشت و در كنار قرآن خواهد بود . در متن حديث ثقلين ، سه قرينه وجود دارد كه به روشنى بر اين مدّعا دلالت مىكنند : الف جمله : " إنِّى تارِكٌ فيكُم الثَّقَلَينِ " . بىترديد ، خطاب در اين جمله ، اختصاص به اصحاب پيامبر صلى اللّه عليه و آله ندارد ؛ بلكه شامل همه امّت اسلامى تا قيامت مىگردد . در غير اين صورت ، " لَن تَضِلُّوا " و " حَتَّى يَرِدا عَلَىَّ الحَوضَ " بىمعنا خواهند بود . بنا بر اين ، يكى از اهل بيت پيامبر صلى اللّه عليه و آله ، بايد تا قيامت ، حيات داشته باشد تا جمله " إنِّى تارِكٌ . . . " صادق باشد . ب جمله " إن تَمَسَّكتُم بِهِما لَن تَضِلُّوا " . اين جمله ، قرينه ديگرى بر استمرار امامتِ يكى از اهل بيت عليهم السلام براى هميشه است ؛ زيرا اگر يكى از آنان در كنار قرآن تا قيامت وجود نداشته باشد ، وجوب استمرار تمسّك به اهل بيت عليهم السلام بىمعنا خواهد بود . ج جمله " لَن يَفتَرِقا حَتَّى يَرِدا عَلَىَّ الحَوضَ " . اين جمله در كنار دو جمله گذشته ، بر اين مطلب دلالت دارد كه همان كسانى كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله آنان را در ميان امّت تا قيامت به جاى خود گذاشته و تمسّك به آنها را توصيه فرموده است ، تا قيامت از قرآن جدا